Ĉiu libro havas sian finon.
Jen banala konstato kiu tute ne estas banala.
Ĝi estas labirinta, malrekta, falsema, trompa kaj mensoga.
Ĉar ĉu libro vere povas havi finon?
Ĉu kovrilo ion finas, fermas, disdividas, forigas, fortranĉas?
Jes, la kovrilo ion finas, fermas, disdividas, forigas, fortranĉas.....
Ĝi distranĉas la rakontatan historion, ne gravas kia historio ĝi estas.
Distranĉas, sed ne finas.
La distranĉita ŝnuro ekhavas du finojn.
Tamen tiu fino ne estas la fino de ŝnuro, sed la fino de parto de la ŝnuro, de ĝia segmento.
Distranĉante la ŝnuron oni ne malaperigas la distranĉitan parton.
Tiu ago nur rompas la kontinuecon.
La fino de segmento ne estas la fino de ŝnuro, nu, escepte se okazas du precipaj kazoj:
kiam ni fortranĉas la finojn de la ŝnuro.
Kaj se la ŝnuro havas la finojn tio signifas nur tion, ke ĝi estas tre longa segmento.
Estas ankaŭ libroj kiuj aspektas kvazaŭ ili havus la finon, sed ne havas.
Kiam ni ĝislegas la lastan paĝon ĝi montriĝas la unua.
Nu, kaj?
Nenio vere interesa.
Ni daŭre spertas la segmenton, sed ĉi-kaze la segmento estas simple la lopo.
Kaj tia lopo, elipsa ĉenero, pretendas esti senfina.
Se estus la vero, ke libroj estas nur vortoj en iu superlibro, kaj vortoj en libroj estas tutaj sublibroj, tiam la problemo de fino aspektus eĉ pli malbone.
Ĉi loke oni devas demandi, ĉu la fino de libro estas la lasta paĝo aŭ eble la rando de paĝo, de iu ajn paĝo?
La rando de paĝo estus la finrando de rakonto, abismo en kiu la rakonto falas kaj kie rompiĝas, disfrakasiĝas.
Aŭ ne. Aŭ saltas en belan spacon kaj komencas flugi. Nur tiam ĝi komencas belege flugi.
Flugas kaj fluas tra ĉielo senlima - - - - - - - -


sufiĉas nur rigardi for-kaj-apud ekrane
kaj tiam oni povas legi senfine

oni ankaŭ povas returni, sed ĉu tio vere indas?